...my space...

Last Saturday (26) I went to Chonburi province with HITAP members to test an effectiveness of our questionnaire. The questionnaire has developed for 'Social cost of alcohol consumption' project which particularly focuses on the cost of productivity loss and costs that are derived from violence. By the way, my point of rising up this issue is not to explain the project, but the stories from 2 women I met during my survey. I went to households in countryside area of Chonburi where most of the people grow sugarcane and fruits.

 

It was a very hot day when 12 of us, HITAP team were assigned to collect information in different households. I felt like I was going to burnt regarding the extremely hot weather. After looking at those houses, one small wooden house was chosen as my target. Walking closer to the house, one old lady came to us. She said it was fine for us to ask her questions, but she wasn't sure whether she would understand the questions clearly because she was not smart. On of the question we asked was her educational background. She told us that she didn't have any education at all. She lived with her brother and work in his field. She didn't have any income at all. Meals and shelter are only reciprocity. If this is not sad enough, during the whole questionnaire process, she kept saying she was stupid and uneducated. This is so sad. I really don't understand how come one's life can be like this? She's 63! This is the age that people should be retired not working hard in sugarcane field like this!

 

The other case was another old lady who lived with her grand-daughter. When I asked about her education and work. She smiled and told me about her story when she was young. She deadly wanted to study, but once she picked up the book to read, her father shouted that 'Do you want to study or to have something to eat?' She was laughed while telling me this, but for me it was not fun at all. This reflected so many things. When the questionnaire process was about to fininsh, she prepared to go out and work in the field. I teased her ' are you sure you want to go out?, this is extremely hot!' She laughed and replied that 'this is what poor people have to do, no matter how hot'....

 

What do you think?

 

 

Today I went to Thammasat University to submit my application form. It is a final day for submitting the form :P P’Kok told me that last day is ‘good’ because he submitted his on the final day as well and he actually got it >__< (though the rainstorm had beaten me all the way to the destination -__-", still I believe in my luck)

  TotallTotally eight people applied for the post. I and a monk were the last (I guess). The other candidate I met today looked so good that I am afraid I won’t be able to get the post. He was a PhD. Monk!!. He even wrote a book (while I got nothing except my thesis and dissertation…oh…and a waiting-to-be-published article :P) The problem is they required high average grade (3.50) for Master degree and mine is soooo…little T__T. I hope the committee would at least let me try in next step. Therefore I have to have myself prepared for the examination! (to prove that I am better than the university graded me….hahaha)

Study study study!!! .V.

I found this article today. This is sooo...true!

 

ฝนตกขี้หมูไหล ช่วยกันสังคายนาศาสนากันเถอะ  โดย อมร อมรรัตนานนท์

27 เมษายน 2550 01:27 น.

ภาพที่ผ่านตาในหน้าหนังสือพิมพ์ คนโกนหัว สวมใส่จีวร นั่งบนหลังช้าง สายตาที่ดุดัน สองมือโบกสะบัดธงราวกับเป็นหอก ง้าว ที่พร้อมจะโรมรัน เข่นฆ่า ศัตรูที่อยู่เบื้องหน้า
       สังคมไทยกำลังเกิดอะไรขึ้น
       ฤา มันจะถึงกาลวิบัติ?
       ภาพของขบวน ดูการจัดแถว เสมือนหนึ่ง ตั้งใจทำให้เห็นราวกับจะออกทัพ จับศึก ฆราวาส ที่นำขบวน ยะโสโอหัง เกี้ยวกราด ชี้นิ้วด่าทอเจ้าหน้าที่ตำรวจ
        ใครที่ติดตามทางการเมืองย่อมรู้ดีว่า เป็นใคร
        ประวัติส่วนตัว ความประพฤติเหลกเหลว อย่างไร
        มิพักต้องอธิบายความ ทุกคนรู้ดี
        โอ...มันช่าง ไหลรวม กันดังสุภาษิตไทยแต่โบราณ
        ยามฝนตกห่า ใหญ่ ขี้มหูย่อมไหลรวมกันเช่นนั้น
        มันน่าขันสิ้นดี
        ความวุ่นวาย ในทางโลกทางการเมือง ก็มากพอประดังอยู่แล้ว
        จะอะไรกันหนักหนา
        มันจะล่มสลาย ตายจาก สูญสิ้นจากภพนี้ เชียวหรือ
        หากมิได้บัญญัติ ว่า พุทธศาสนา เป็นศาสนาประจำชาติ
       
        ส่วนตัวเชื่อว่า มีคนบริสุทธิ์ จำนวนมาก ที่ตกอยู่ในภาวะ ติดยึด หลงใหลไปกับกระแสที่ถูกปลุกปั่น ให้งมงาย เดินตามเกมของบรรดาอลัชชีชั่ว และสามัญชนที่หวังประโยชน์แอบแฝง จากการเคลื่อนไหวครั้งนี้
        ไม่อยากอธิบาย เล่าความที่พิสดารพันลึกมากกว่านี้ สังคมคงวิจารณ์กันมากพอแล้ว.....
        เชื่ออย่างหนึ่งเถอะ
        ถ้าชนะในเกมนี้ ยังมีเกมที่สอง สาม ตามมาอย่างแน่นอน
        และเมื่อถึงวันนั้น ชาวพุทธจะลุกขึ้นมาห้ำหั่นกันเอง
        สาธุ อย่าให้เกิดขึ้นเลย
        ในโอกาสนี้
        หวังอย่างเดียว จะเอาวิกฤตมาเป็นโอกาส
        ศึกษาธรรม ศึกษาแก่นธรรม ที่แท้จริง
        เปิดโปงขบวนการเหลือบลิ้นมารศาสนา
       
        ร่วมกันใช้มาตรการทางสังคม ลงโทษ เหล่าบรรดาฝูงสัตว์มนุษย์ที่งมงาย หลงใหล ติดยึด แอบอิง เอาศาสนามาบังหน้า
        ขอวิงวอน มารื้อฟื้นหลักธรรมที่บันทึกผ่านประสบการณ์ของพระแท้ ที่อาสาตนเองเป็นทาสที่ซื่อสัตย์ของพระพุทธเจ้า นามพุทธทาสภิกขุ เผยแพร่ธรรมะ จวบจนสิ้นลมหายใจ กันเถิด
        ทุกวรรคตอนที่คัดสรร จากบันทึกส่วนตัว ของท่าน แม้จะเขียนไว้นานแล้ว แต่ก็ยังคงความทันสมัย สอดคล้องกับยุคสมัย
        หากได้ศึกษาอย่างถ่องแท้ จะเกิดปัญญา ลุแจ้งเห็นจริง
        เข้าใจศาสนา เข้าถึงแก่นธรรม
        ท่านพุทธทาส บันทึกไว้ว่า
        ศาสนา คือมูลฐานของชีวิต
        กล่าวตามหลักแห่งวิทยาศาสตร์แล้ว ศาสนา คือ สัญชาตญาณแห่งความกลัว และดิ้นรนเอาตัวรอด ถ้าไม่มีสัญชาตญาณอันนี้ ศาสนามีขึ้นไม่ได้เลย
        เซลล์ทุกเซลล์ ทั้งของสัตว์และพืช ย่อมมีความรู้สึกในทางดิ้นรน เพื่อความเอาตัวรอด ประจำอยู่ในตัวทั้งนั้น จึงมีการดิ้นรนประจำเซลล์อยู่ชั้นหนึ่งแล้ว
        เมื่อประกอบการรวมกลุ่มเป็นสัตว์ หรือพืช
        อำนาจอันนั้นย่อมรวมตัว มีกำลังสูงขึ้น เช่นเดียวกัน เป็นรูปแห่งสัญชาตญาณแห่งความกลัว และดิ้นรนเอาตัวรอดอย่างสมบูรณ์
        เมื่อใจสูงขึ้น การดิ้นรนอันนี้ ก็มีรูปร่างที่สูง และประณีตขึ้น สำเร็จเป็นศาสนารูปต่างๆ และมีความรอดของชีวิต ที่สูงๆ แปลกๆ ยิ่งขึ้นไป
        (“บันทึก นึกได้เอง” แรม 13 ค่ำ เดือน 2 พฤหัสบดีที่ 24 มกราคม 2495)

 

Few days ago, I got an email from my old friend asking about my life at the moment and particularly when I did my master in the UK. She would like to know tips to get through tough situations. I replied and thought it could be useful for the others as well. So, I decided to edit the letter and post it on my space.

1.         How is your confusing life now?

WelWell, it’s getting better. I am going to apply for a lecturer post this week. The deadline is on 30^th April. I received a call from Aj. Parichart last week reminding me of the deadline! This is quite exciting! The selection process takes 2 months and the final result will be announced on 6^th July.

2.     How to improve writing skill? How to learn a lot of complicated words?

        Basically, I improved mine by doing a lot of reading and writing. (You probably think ‘Of course! I know this! Everyone knows this”…but…it’s still true! ) During the course, we were assigned to read lots of articles. If you read a lot you will automatically absorb the use of structures and new words from the articles. Although it is not easy at the beginning, once you started you will find it is not too difficult to achieve!

    

         As for the complicated words, except from reading and practicing…I have a trick for this…hahaha… I always use this trick when I writing an essay, particularly the long ones. It’s a “synonyms” function, you can easily find it in Microsoft Words. When you write long essay, it can be boring (for both reader and writer) to keep using same words. The synonym is an answer, besides when you use it you can simultaneously learn numbers of new words. I am not saying we have to fully rely on technology, all we need to do is to know how to manage the available technology efficiently ;)

2.          Did you have a problem about language when study your MA? How did you solve it?

Of course I had a problem! (A big one…hahaha)  I sat in the class without knowing anything for a month! I mean, I knew what the lecturers were talking about but I didn’t truly understand them.  There are number of solutions to this problem. In my case, 2 methods (plus, my luck) were employed. They are individual and group methods.

a.       Individual method: You need to force yourself to study harder! And read more and more and try your best to understand the lesson, by preparing yourself in advance. Once you get the course outline and a reading list from a lecturer, you have to actually read them before joining the class. Studying MA is unlike Bachelor’s. For Bachelor, you are there to study and to be taught by the lecturer. However, for MA, it’s different. You are there to synthesis what you have learned, to share experiences with classmates and to analyze your knowledge.  Additionally, studying harder can help reducing depressive feelings and home sick symptoms!

b.      Group method: I found this solution is very helpful. We created a study group which contains 4-5 people. Each is assigned to read a certain article for each week. By the end of the week, we would meet, present and discuss what we had learned from the assigned piece of work. This help reducing your work. You don’t need to read the entire assigned papers, only one article and then you can share. It also helps forcing you to read since this is a group work. Besides, it helps developing relationship with friends!

In addition, I think I was lucky, because my course director was very nice. He helped international students a lot by giving us a course handout very early, so that we could prepare ourselves before hand. The handout would be sent to us a week before the class started. All we needed to do were looking through it and trying to understand unfamiliar vocabularies. This is to help eliminating language barrier from the study. I think this can also so be applied to any cases. The point is that you need to talk a lot with your course director, lecturer, etc. I am sure they will be grateful to help you out.

Well, I think that’s all. Don’t misunderstand by thinking that I am a hard-working type! If you know me well you would surely know I am a very lazy one. Therefore, if I can do it…everyone can!